10dimvyro@sch.gr
210 7658407
1bb80b6a198bca2568965fc3290893dd.jpg

Δελτίο Τύπου

nto 10 resize

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

10ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΒΥΡΩΝΑ

 Προβολή ντοκιμαντέρ με θέμα την ανακύκλωση μετάλλου τη Δευτέρα 28/11/2011 στις 18,30 μ.μ.

 Η προβολή του ντοκιμαντέρ «Πρώτη Ύλη» (Raw Material) του Χρήστου Καρακέπελη θα πραγματοποιηθεί στο θέατρο «Ιάκωβος Καμπανέλλης» του σχολείου, παρουσία του σκηνοθέτη και των συντελεστών της ταινίας οι οποίοι θα συνομιλήσουν με τους μαθητές και το κοινό.

         Τρεις τσιγγάνοι Αλβανοί, δύο Ινδοί, ένας Τούρκος κι ένας Έλληνας, είναι ένα δείγμα µόνο της απέραντης στρατιάς των desperados που ανακυκλώνουν τα μέταλλα μιας ολόκληρης χώρας. Τους έχετε δει στις γειτονίες της πόλης, αυτούς ή άλλους σαν αυτούς τους ήρωες της «Πρώτης Ύλης», να αποτελούν και αυτοί την πρώτη ύλη μέσα σε µια κοινωνική πραγματικότητα που μεταλλάσσεται. Είναι αυτοί που μαζεύουν και ανακυκλώνουν όλα τα άχρηστα μέταλλα που πετιούνται στα σκουπίδια.

              Η ταινία έκανε διεθνή πρεμιέρα με διακρίσεις στο Διαγωνιστικό Τμήμα Ντοκιμαντέρ του Karlovy Vary με δύο προβολές, στις 4 και 5 Ιουλίου 2011. Στο τμήμα Documentaries in Competition συμμετείχαν συνολικά 15 ντοκιμαντέρ απ’ όλο τον κόσμο:  http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=289135

Συμμετείχε, επίσης, στο 13ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης:

http://tdf.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&loc=10&page=943&movie=711

 

 

     Η προβολή του ντοκιμαντέρ στο σχολείο αποτελεί σημαντική πτυχή του προγράμματος Περιβαλλοντικής Αγωγής που εκπονείται στο σχολείο για 4η συνεχή χρονιά. Οι μαθητές έχουν προετοιμαστεί ανάλογα, για να παρακολουθήσουν ενεργητικά την ταινία και να συνομιλήσουν στη συνέχεια με τους δημιουργούς, τους γονείς και τους εκπροσώπους του Δήμου για το θέμα που θίγεται. Η δράση αυτή θα λειτουργήσει ως συνδετικός κρίκος μεταξύ σχολείου, τοπικής κοινωνίας και σύγχρονων δημιουργών.  

10ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΒΥΡΩΝΑ

ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ 12, ΒΥΡΩΝΑΣ, Πληροφορίες: 210 7658407

 

Η πολιτικώς ορθή ανακύκλωση

nto 10 resize Στην περίπτωση των ηρώων της Πρώτης Ύλης,  η ταινία κάνει σαφές πως άνθρωποι που θεωρούνται ότι ζουν παρασιτικά σε βάρος της κοινωνίας (τσιγγάνοι, οικονομικοί μετανάστες...) στην πραγματικότητα παράγουν πλούτο για αυτή την κοινωνία που ενώ τους εκμεταλλεύεται, ταυτόχρονα τους καταδικάζει. Στην  πολιτικώς ορθή «ανακύκλωση» πολίτες και πολιτεία λένε «ναι»,  αλλά αυτούς που στην πραγματικότητα την υλοποιούν  αρνούνται και ότι τους ξέρουν.

Αυτό είναι αντικειμενικά υποκριτικό και αντικειμενικά άδικο. Η αντικειμενικότητα δεν είναι κάτι που πρέπει να απαγορεύει στον δημιουργό να διαλέγει πλευρά, και η επιλογή πλευράς δεν αποτελεί κίνδυνο για ένα έργο.  Όταν η πραγματικότητα είναι τόσο ωμή τα πιθανά επιχειρήματα αυτών που ευθύνονται για την ωμότητα μου θυμίζουν αυτό που συχνά λένε στα δικαστήρια αυτοί που υπερασπίζονται βιαστές γυναικών : ότι το θύμα ήταν προκλητικά ντυμένο ή ότι δεν είχε λόγο να κυκλοφορεί τόσο αργά τη νύχτα ! Αυτού του είδους η αντικειμενικότητα φυσικά δε με αφορά.

Προϋπόθεση για την δημιουργία ενός ‘’καλού’’ ντοκιμαντέρ είναι η προσωπική σύνδεση του δημιουργού με το θέμα. Η δυνατότητα να γεννηθεί μία εσωτερική επικοινωνία ανάμεσα σε αυτόν που κοιτά και σε αυτό που κοιτιέται, ώστε αυτά τα δυο να συν-ανήκουν σε μια κοινή πραγματικότητα.  Να υπάρχει προσωπικό νόημα πίσω από την αρχική επιλογή, ικανό να τροφοδοτήσει μια αμφίδρομη ανίχνευση. Η πραγματικότητα είναι γεμάτη ιστορίες που διασχίζουν το βλέμμα μας. Αν δεν μπορούμε να βρούμε τον αληθινό, βαθύ δεσμό μας με αυτές είναι καλύτερο να τις αφήνουμε στη μοναξιά τους. Τις ζωές των άλλων δεν μπορούμε να τις διαχειριζόμαστε σαν ένα θέαμα απ’ όπου απουσιάζει η δική μας ψυχική συμμετοχή και στο οποίο υπάρχουμε επειδή έχουμε απλά την επαγγελματική ευχέρεια να το καταγράψουμε. Αυτά, σε ό,τι αφορά το ξεκίνημα.

Στη συνέχεια και σαν απόρροια αυτού του προσωπικού δεσμού, έρχεται η γέννηση μιας γλώσσας που εκφράζει αυτή την επικοινωνία δημιουργού και θέματος με κινηματογραφικούς όρους. Όταν ξέρεις γιατί κοιτάς κάτι, βρίσκεις τον τρόπο να δεις. Για εμένα ένα καλό ντοκιμαντέρ δεν είναι ούτε η πραγματικότητα του σκηνοθέτη, ούτε η πραγματικότητα του θέματος. Είναι μια τρίτη πραγματικότητα που προκύπτει από την ανθρώπινη συνάντηση αυτών των δύο.  Κι αυτή η τρίτη πραγματικότητα , εφόσον δεν επιλέγουμε να παραμείνει μια αφανής προσωπική εμπειρία πρέπει να λαμβάνει υπόψη της τα προαπαιτούμενα ενός καλλιτεχνικού γεγονότος.

 

Πρώτη Ύλη

nto 10 resize

2004. Οι Ολυμπιακοί αγώνες στην Αθήνα. Η Ελλάδα ζει το παραμύθι της ανάπτυξης και της καταξίωσής της στο παγκόσμιο σκηνικό. Τα φώτα πέφτουν πάνω στα μεγάλα έργα, στην εφήμερα καθαρή πόλη, στα μνημεία της κλασικής αρχαιότητας.

Την ίδια εποχή ο σκηνοθέτης Χρήστος Καρακέπελης αρχίζει την έρευνα για την ταινία του "Πρώτη Ύλη". Την ώρα που γέφυρες, στάδια και σταθμοί του Μετρό θεμελιώνονται πάνω σε αμέτρητους τόνους χάλυβα, εκείνος αποστρέφει τα μάτια του από το show και αναζητά την προέλευση αυτών των υλικών, αλλά και της αλήθειας μας στα σκουπίδια των γειτονιών της Αθήνας. Εκεί, από αυτά τα ορυχεία του καταναλωτισμού, ξεκινά ένα ταξίδι ακολουθώντας τα μεταλλικά απόβλητα των πεζοδρομίων και μαζί τα ανθρώπινα απόβλητα της κοινωνίας μας.   

Στην καρδιά του ιστορικού κέντρου, με θέα τον Παρθενώνα, μία κοινότητα roma από την Αλβανία τον μυεί στο σκοτεινό τοπίο της μαύρης οικονομίας που κρύβεται πίσω από την "πράσινη" ανακύκλωση. Οι εξαθλιωμένοι αυτοί τρωγλοδύτες τον οδηγούν σταδιακά στην αποκάλυψη μιας ολόκληρης στρατιάς μεταναστών-σκλάβων κάθε εθνικότητας που εξαγοράζουν το δυτικό όνειρο, ανακυκλώνοντας παλιοσίδερα για ένα κομμάτι ψωμί.

Θέμα της Πρώτης Ύλης δεν είναι μόνο η δικιά τους κατεστραμμένη ζωή. Είναι κυρίως η δικιά μας. Είναι η φρενήρης κατανάλωση. Η πολιτική υποκρισία που προπαγανδίζει την ανακύκλωση χωρίς να ελέγχει το ποιοι και με ποιο τρόπο την διαχειρίζονται. Είναι οι μεσάζοντες που κερδοφορούν ασύστολα σε βάρος του λούμπεν προλεταριάτου των σκουπιδιών. Είναι οι βιομήχανοι που οικειοποιούνται τα κέρδη μιας τεράστιας και σχεδόν δωρεάν προσφερόμενης πρώτης ύλης. Είναι τελικά το διεφθαρμένο πολιτικό και κοινωνικό μοντέλο που δρομολόγησε την άνοδο και την πτώση.

Η ταινία ολοκληρώθηκε το 2011. Στο μεταξύ οι πλάνες έχουν τελειώσει για όλους μας βίαια. Η νομοτέλεια της κατάρρευσης που προφητεύει η Πρώτη Ύλη έχει ήδη κλείσει τον κύκλο της. Ο προαναγγελθείς θάνατος μιας ασύδοτης οικονομίας, μιας αναποτελεσματικής πολιτείας και μιας κοινωνίας ναρκωμένης από την δίψα για αγαθά είναι πλέον βεβαιωμένος. Η ταινία έχει μια σοκαριστική επικαιρότητα. Είναι μια καταγγελία με καλλιτεχνικούς όρους. Είναι το παρελθόν που έγινε παρόν και που απ' ό,τι φαίνεται μπορεί να είναι και μέλλον.